พิษรัก มาเฟียร้าย

    ห้าปีก่อน

“ใครสั่งให้มึงสะเหล่อไปตามกูถึงที่นั่น?!!”

               ดวงตาแดงเถือกจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เพ่งมองเธออย่างเอาเรื่อง น้ำเสียงของเขานั้นช่างรุนแรงไม่ต่างจากความเร็วของลัมโบกินีสีเพลิงคันโปรดเท่าไหร่นัก เท้าใหญ่เปลือยเปล่าเหยียบคันเร่งเกือบมิดบนเส้นทางถนนที่คดเคี้ยวไปยังคฤหาสน์ของพี่ชายเขา

               แสงรุ่ง ภัณภะรักษณ์ เด็กสาวผู้เทิดทูนในความรักตอนนี้นั่งตัวสั่นบ้างก็สะดุ้งตามเสียงตะคอกด่าจากเขา..

อาร์มาติโน่ เคอวิซ เอลวานอฟ เขาคือรักแรก และเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ

“กูถามจริงๆเถอะ มึงจะตามอะไรกูนักหนาเนี่ย..เชี่ย!” คนเอ่ยถามทิ้งเสียงสบถหยาบในลำคอ กับความเร็วในการขับที่ยังคงความหวาดเสียวไม่ลดละ

“ค่อยๆขับได้มั้ยคะรุ่งกลัว”

“กูถามว่ามึงตามมาทำไม!” เมื่อถูกตะคอกถามอีกครั้งเธอรีบตอบเสียงรนราน “กะ..ก็แม่พี่อยากคุยด้วยและอยากถามเรื่องของเราว่าจะเอาอย่างไรกันดี?”

แสงรุ่งสะดุ้งโหยงหัวใจตกวาบลงช่องท้องเมื่อเขาจงใจหักพวงมาลัยซ้ายขวาจนร่างเล็กสั่นคลอน เด็กสาววัยสิบเจ็ดปีสวมกางเกงลำลองตัวสั้นจู๋กับเสื้อตัวโคร่งของมาร์ตินที่ยาวลงมาถึงหัวเข่าประหนึ่งแสดงความเป็นเจ้าของ แต่สายตาเจ้าของเสื้อนั้นมองเธออย่างไร้ค่านัก

“ใกล้จะถึงแล้วขับช้าๆก็ได้ค่ะ”

เธอนั่งตัวสั่นเทาสายตาหวาดผวาเมื่อมองหุบเหวสองข้างทาง เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าควรคาดสายเบลท์ สองเท้าเรียวยกขึ้นนั่งตัวลีบในท่ากอดเข่าหวั่นกลัวว่าเขาจะพาเธอเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่

สาเหตุที่ทำให้เขาโกรธเธอเป็นฟืนเป็นไฟเพราะว่าเธอวานให้บอดี้การ์ดของพี่สาวช่วยพาเธอไปที่บ้านพักส่วนตัวของเขาที่เชิงเขา หรือที่เรียกง่ายๆว่าเป็นแหล่งมั่วสุม ข้างในนั้นเต็มไปด้วยอบายมุข เสียงดังกระหึ่มและเพื่อนฝูงที่มัวเมาจนไม่ได้สติ เธอเดินผ่านพลางกลั้นหายใจไม่อยากรับกลิ่นควันบุหรี่กระทั่งไปเจอเขากำลังทำเรื่องไม่ดีบางอย่าง เขาเงยหน้าขึ้นและหันขวับมามองเธอด้วยแววตาดุขวางน่ากลัวและกระชากลากถูเธอออกมาราวกับสัตว์เพื่อขึ้นมานั่งในรถเพื่อไปส่งเธอ และแน่นอนเขายังคงจะกลับไปยังปาร์ตี้มั่วสุมนั่น

               “เราเหรอ? เฮอะ!” เขายังคงนึกขันในประโยคเมื่อครู่

เราหรือ? เขาไม่ได้ต้องการหล่อนเลยสักนิด พยายามตีตัวออกห่างก็แล้ว

“นี่มึงยังไม่รู้ตัวอีกหรือ?”

“คะ?”

“โง่ขนาดนี้ใครมันจะไปรักลงวะ” เขาพึมพำเพียงลำพัง แต่เธอได้ยิน

“แสดงว่าพี่จะไม่รับผิดชอบกับสิ่งที่พี่ทำกับหนูหรือไง?”

“รับผิดชอบอะไรของมึง! ก็มึงง่ายถ่างขาให้กูเอาเอง”

เธอจุกอกจนพูดไม่ออก ทำได้แค่ปล่อยน้ำตาไหลพรากลงมาเป็นสาย ยกฝ่ามือขึ้นปิดปากกลืนก้อนสะอื้นไว้ในอกปานจะขาดใจตาย

“ใจง่ายแถมจืดชืดขนาดนี้ถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องของดารัณ กูยิงทิ้งตั้งแต่คืนแรกแล้ว!!”

เขาตอกย้ำเธอด้วยวาจาร้ายกาจ เด็กสาวผู้อ่อนต่อโลกไม่สามารถยอมรับกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะรักของเธอมันยิ่งใหญ่เสียจนบดบังสมองไร้เดียงสาเอาไว้

“แต่รุ่งรักพี่มาร์ตินมาก ฮึก ทำไมทำกับรุ่งแบบนี้” น้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ มองชายคนที่เธอรักจนแทบถวายหัวก็ไม่สามารถช่วยเธอแก้ปัญหานี้ได้ซ้ำยังผลักไสไล่ส่ง แล้วเธอจะหันหน้าไปทางไหนดีล่ะ

“รักกูมากเหรอ เหอะ ห่างกูแค่สองวันแล้วจะขาดใจตายก็ให้มึงตายๆไปเถอะ!” 

“อย่าท้าฉันนะ”

“เฮอะ มึงกล้าโดดลงรถมั้ยล่ะ?” เขาเปิดประทุนรถออกเพื่อลองใจเด็กน้อยที่แค่กำลังหลงไหลในความสัมพันธ์อันฉาบฉวยนี้ ทั้งๆที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารักคืออะไร

“ได้ ฉันจะตายให้พี่ดู”

สมองน้อยคิดเพียงแค่อยากจะกระโจนหนีปัญหาที่เกิด เธอมองไม่เห็นหนทางใดๆเลยในตอนนี้ นอกจากกระโดดมันเสีย

               “เฮ้ย!”

               มาร์ตินตกใจจนทำอะไรไม่ถูกด้วยสติสัมปชัญญะที่ไม่เต็มผู้เต็มคนในขณะนั้นทำให้เขาปล่อยมือหนึ่งข้างออกจากพวงมาลัยรีบคว้าผมเธอไว้พร้อมกระชากลงมาเต็มแรง

               “โอ๊ย!”

               “มึงนี่มันวอนหาที่จริงๆเลย”

               “ฮึก เลว ทำร้ายได้กระทั่งผู้หญิง” แรงกระชากของเขาทำเอาเธอจุก เธอตรงลูบท้องน้อยอย่างเบามือ

               “กูเลวได้มากกว่าที่มึงคิดอีก”

               “ว้าย!!”

               เสียงแตรรถบรรทุกขนส่งสินค้าคันใหญ่ขับสวนลงมาจากคฤหาสน์ของโลอาห์นดังขึ้นในระยะประชิดเพราะรถของมาร์ตินขับส่ายเกินจะหลบหลีกได้

               “เฮ้ย!”

               มาร์ตินหักพวงมาลัยเลี้ยวลงข้างทางจนกระทั่งรถเสียหลักพุ่งชนกับต้นไม้ใหญ่ สองร่างกระเด็นกระดอนออกคนละทิศ ส่วนรถคันโปรดของเขากำลังพลิกหลายตลบก่อนตกลงสู่หุบเหวลึก

               “โครม!”

อาร์มาติโน่ เคอวิซ เอลวานอฟรู้สึกตัวอีกทีก็ได้ยินความวุ่นวายของเสียงรถพยาบาลฉุกเฉินและเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ผสมปนเปกันวุ่น ศีรษะที่แตกจนเลือดอาบหน้าปวดตุบจนไม่สามารถลืมตาหรือขยับกายลุกขึ้นได้ว่องไวดังใจคิด ร่างใหญ่กำลังถูกเคลื่อนย้ายไปนอนเปลและเตรียมจะพาเขาขึ้นรถ ทว่าฝ่ามือหยาบเต็มไปด้วยรอยแผลยกขึ้นเพื่อให้หยุดก่อนคว้าอากาศควานหาคนข้างๆ

               “นายครับ”

               นั่นเสียงของเรฟ บอดี้การ์ดคนสนิทของเขาที่กำลังอุทานเสียงหลงด้วยความดีใจ

               “นายรอดแล้วนะครับ พระเจ้า เหลือเชื่อเลยนายแค่บาดเจ็บเล็กน้อยเองไม่เป็นอะไรจริงๆด้วย”

ใช่ เขารอดตาย พยายามนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เขากระเด็นออกจากรถก่อนจึงไม่เป็นอะไรมาก

‘แล้วอีกคนล่ะ?’